Zij snijdt mij… in Stukken Van Mensen

Soms mag je ‘t niet forceren. Ik denk daarbij aan Mira en mij. Stilletjes groeiden we naar elkaar toe. 1 Liedje op de radio. 2 Liedjes op de radio. 30 Seconden voorbeluisteringen op iTunes.

Toen kocht ik haar en sneed zij mij… in Stukken Van Mensen. Met haar snedige taal in heldere, zeldzaam natuurlijke en sexy Vlaams(ch)e klanken.

Ondanks de mooie, verstilde passages -gebracht met sensuele stem- onderscheidt* Mira zich vooral met de meer nerveuze (neurotische?) songs en in licht absurdistische sferen badende teksten. Maar ook: een dik compliment voor de speels-experimentele arrangementen.

Die snijdende blik op de hoes maakt mij niet uit, want ik heb mijn hart aan haar verloren, op één of andere planeet. Ik mag echt niet klagen.

*Niet te vergelijken, maar toch even verwijzen naar die andere straffe madam, annex zingzangliedjesschrijfster met volstrekt eigen stemgeluid en avontuurlijke arrangementen Eva De Roovere (ook levend).

De Stem der Lorely

Heb je ze gehoord misschien?

De Stem van de Lorelei.

En heb je ook gekeken dan?

Je zag hoe laat het is?

En dus… sprong je.

Begrijpen hoeft niet meer. Kan niet meer.

Nooit meer ben je meer.

Aan gene zijde.

Het Budget Van Een Kleerkast

Van Sam De Graeve leerde ik dat je voor het budget van een kleerkast ook kan Reizen Met Dochters. Hijzelf ondernam twee zo’n reizen, waarvan de eerste eigenlijk een tot reisreportage omgebogen doktersadvies (meer zon!) was. Maar meer nog dan exotische verhalen leverde het amusante, gevatte en herkenbare mijmeringen op over het leven in en met een gezin. En wat dat zoal met een man doet. Bijzonder humoristisch vond ik zijn schitterende politieke metafoor daarover.

Maar de auteur vertelt niet enkel verhalen van een reizende mens, maar taal en tempo van het boek reflecteren ook de mens achter de schrijftafel. Zachtaardig, minzaam, licht laconiek. Bescheiden en niet springerig. Een verademing in een medialandschap vergeven van kolerieke figuren met mediazieke kapsones. Helemaal in lijn met zijn blog, zijn columns en zelfs zijn jurering voor de Gouden Uil.

Reizen Met Dochters is een fijn en vlot verteerbaar werk (en dat vraagt veel werk!), een met waanzin voor detail gemaakt miniatuur. Stijlvol uitgegeven ook. Kleurrijk, mooie tekeningen, grappige introotjes.

Maar wat gaat hij doen als de jongste telg (een zoon) 4 wordt?

Een Hartelijk Verslag Van Deerniswekkende Gezelligheid

van Een Vormeloos Verhaal Van Haat En Schuldgevoel;   ook wel

Een Hartverscheurend Verhaal Van Duizelingwekkende Genialiteit

Boektitel die alles want niks zegt, vooral niet pretendeert inhoudelijk te wezen, louter vormelijk schijnt. Zelfrecenserend. Grenzen verleggend, spottend. Teksten weergegeven zoals weggelaten. Boek vervreemd van het verhaal, zoals zijn titel niks over het debuutboek van Dave Eggers zegt, en toch alles. Duizelingwekkend? Geniaal? Indrukwekkend alleszins.

hfdstk 1. Hartverscheurend, indeed. Karakters geschetst. De achtergrond keurig ingekleurd. Verhaallijnen vermengd als veelgekleurde fluimen in een maanvormig spuugbakje. En de tekst ‘is‘. Zie de verrassing van de stervende vader. Plots toch hij. Na al die aandacht voor de moeder, die toch maar gelijk over ‘t ziekenhuis. Pff, dood? Oké. Maar op je verjaarnacht?

hfdstk 2. Euforie. Gevoel van vrijheid. Je beseft nog niet dat je je vader eigenlijk niet kende. En je moeder. Zon, zee, eten, een erfenis en andere financiële tegemoetkomingen. De eerste barstjes. Wrevel. Roadtrip tussen blauwe lucht en blauwe zee. Gevecht. Wij (ik+jij), wereld (zij). nvadz (*) Hartverscheurendeherkenbaarheid.

hfdstk 3. Ontsporing van een leven als een variététheater. Spelletjes met een mes. Het leven van 2 pubers (een grote en een kleine). Een oudercontact is weird als je ‘ouder’ een oudere broer is, ook voor die ouder. hfdstk 4. Alles luchtig. Van relatie tot relatie, van broer tot broer. En een huis vuil.

hfdstk 5. Kijk, een hfdstk later kan het wel. Babysitter (allicht een gruwelmoordenaar). Uitgaan. Portefeuille gepikt (nog van je vader geweest). Toch niet. Voor niks een trap in je ballen gehad. Pffft.

hfdstk. 6. Medialeven? Start een zine! Wazige foto (zonder flapperende geheime delen). Speel een intake-interview (na) om met je smoel op TV te komen. Een spel van boek vs. realiteit. Ontrafeling van de ranzige kantjes van een jeugd. 24 en puberaalparanoïdepathetisch. nvadz(*) Alcoholische vader. Hatende moeder en het venijn van slagringen.

hfdstk. 7. Toch met je smoel op TV? Nodig je onwaardige vervanger uit voor je veelwardiger zine. Anonieme foto’s (zonder flapperende geheime delen). Speel een zelfmoord (na). Auteurs misbruiken het in boeken.

hfdstk 8. Leven, leven, leven. Sleep je voort. Verhuis. Zelfde zine. Ook geen succes met fake beroemdheden (die niet in TV-programma’s verschijnen indien daarom gevraagd). -hey, zie daar, Mc Sweeney’s oorsprong- Nieuw huis (waarom krijgen homo’s of artsen voorrang?). Nieuwe school (Toph). Bijna-dood ervaring (hard als een niersteen).

hfdstk. 9. Verleden beroemdheden. Fake dood. Toph verkoopt praat die niet normaal is voor een 13-jarige. Girlfriend in a coma. Fake verrijzenis.

hfdstk. 10. Onafwendbaar. Zoektocht. En het verleden nog gevonden ook. Huis (geen affectie). Moeder (ongeloof). Nacht bij Sarah (geen affectie). En zo verdomd koud. Verstrooid als stenen in (koud) water.

hfdstk. 11. Vooruitzicht op weer een verhuis. Einde van een zine. Misbruik -weer- van een personage (Shali). Geen liefde. Van iedereen; lezer, auteur, hoofdfiguur. Allemaal poppen. Verscheur me/hem.

Met F.D.W.O.M.A.B.W. spring je dan weer ondersteboven naar luchtigheid, een omkadering die de hartverscheuring moet bedekken. Verstoppen. De MTV-aanpak. Verweven met je eigen leven. Auteur neemt ter zelfbescherming afstand, steekt een laag lucht(igheid) tussen verhaal en persoon. Kent de auteur hiermee zichzelf een rol toe in zijn leven, in zijn boek of is er meer aan de hand als de genaamde Eggers Dave een boek schrijft rond een boek. Levert negatie van fictie… waarheid? Middels telefoonnummers, John (de zelfmoordenaar), droomeinde in een vulkaan. En, hup, weer verhuizen. Pure oplichterij is het, deze semi-fictie. Nooit eerder zo blij geweest opgelicht te zijn.

Weet je, het is gewoon muziek met veel noten. Aangeschaft voor de luttele som van 5 €? Het boekschema, dat is vast 35 florijnen waard.

(*nvadz: noot van auteur dezes)

Een geboorte (2003) voorbij… update 2009

Ik heb hier al duidelijk en express bericht over de Duchenne spierziekte van onze oudste zoon, die in 2007 -toen hij al 6 was- vastgesteld werd.

Dat onze jongste Down heeft, wisten we na zijn geboorte (’03). Lees even het toenmalig berichtje aan enkele mensen mee:

• Exact een week geleden kwam Jente rond 1.30u ter wereld. Jente was wel licht (2,5 kg), maar alles ging geweldig vlot en snel (met een bijzondere onderscheiding voor de moed van mijn vrouw)
• ’s Morgens had Jente een eerder grauwe kleur, kon zijn temperatuur niet goed houden, was zeer passief en had geen zuigreflexen. De pediater liet hem overbrengen naar Neonatologie. Daar bleek het zuurstofgehalte in zijn bloed onvoldoende, alhoewel zijn kleur snel beterde. Maar er waren -vooral- ernstige vragen (en dat is na de euforie van de geboorte best schrikken) omtrent:
  • De werking van zijn hartje
  • De mogelijkheid van Trisomie 21
• Na een korte overweging van Leuven is hij ’s namiddags naar het UZA gebracht. Uit onderzoek van zijn hartje met een speciale echo bleek de spier tussen linker- en rechterkamer wel abnormaal groot, maar dit kon niet de aanleiding tot de slechte zuurstofsaturatie zijn. Hij moest ook niet geopereerd worden. Longen en nieren bleken in orde, en er zijn geen structurele hersenafwijkingen.
• De volgende dagen heeft Jente infusen gekregen, heeft men getracht zijn bloed te verdunnen (was te dik, te hoge hematocrietwaarde), werd voeding bijgegeven via een maagsonde en zo nog een aantal leukerdjes. Hij lag voortdurend aan een monitor voor de meting van hart- ademhalingsritme, bloeddruk en zuurstofgehalte. Hij heeft een aantal keer aan de borst aangelegen, en dat ging zeer goed. Jente drinkt goed en is ondertussen al goed aangekomen.
• Voor de afbraak van bepaalde rode bloedcellen heeft Jente onder UV-lampen gelegen.

Wij beamen echter een citaat uit het prachtige fotoboek De Upside Van Down:

De diagnose Downsyndroom slaat in als een bom. Maar dan heb je gelijk ook het ergste gehad.

Want kijk maar eens mee naar nu:

7 Rules for the Ruler (not to be ruled)

Rule I: One rule to rule them all

“You shall not be subject to emotions”

Rule II:

“Expecting gratitude is not the attitude”

Rule III:

“When fought, you shall not fight (nor shall you weep; you shall smile)”

Rule IV:

“You shall concern but not be concerned about”

Rule V:

“You shall act beyond ethics or morality”

Rule VI:

“Your weakness shall be your strength”

Rule VII:

“Fairness was not part of your job expectations”

What can I say?

Oh, what to do?
Not to feel and who are you?
What shall we do if baby turns blue?

I see further to a day, to a day never to come.
With eyes in the back of my head I see all around me.

De Geur Van Een Natte Fetisj

Ons aller Vitalski is stiekem al aan zijn vierde deel toe in de cyclus De Geur Van Nat Haar. Dat onze teerbeminde en meest apolitieke (want van de nacht) burgemeester een bijzonder taalgevoel heeft en er een fameus sappige schrijftaal op nahoudt (je hoort het hem zo uitraspen) staat buiten kijf. Toch slaagt de serieuze pers er blijkbaar niet in om ’s mans schrijfwerk te vernoemen, laat staan te bespreken. Deze De Fetisj heb ik (een tijdje geleden alweer) als het ware ook maar bij toeval in De Markies gevonden.

Ik beweer niet dat V dè “Grote Belgische Roman” schreef, maar uitermate vermakelijk, enkele malen dolkomisch en hier en daar oprecht aangrijpend is het wel. De inherent onthechte stijl mèt zijn kenmerkende overdramatisme maken het zoooo lekker. Prettig storend. Schelmenroman(s). Post-puberale generatie blowt, spuit en sekst hun leven richting nihilisme. Opperst dolle hilariek staat me nog steeds voor bij het batterijkonijn (deel 2, ‘Behekst’) en de buis in de plasbuis.

Dit werkje, deel 4, lieve lezertjes, biedt (nog) meer chaos, verhakkelde en bewust onafgewerkte structuren-zinnen-woorden, en (bovenal, vooral in de tweede helft) Aspe-achtige allures. Heet de ambitie “BESTE NIEUW-BELGISCHE , MAGISCH-REALISTISCHE GRIEZELNOVELLE”? Alleszins, hiermee eindigen, wat zijn gehele cyclus betreft, V’s persoonlijke memoires aangaande het moerasvolkje in de vervallen Steenbakkerij…

Ziezo, heb ik dat niet goed gezegd? Voel je je aangesproken? Begin toch maar bij het begin, zijnde deel 1, ofte De Geur Van Nat Haar voor de beste instap in deze nachtwereld. Bezoek na mij ook de existentiële wezens die zijn schrijfsels bewonen. De Vilvis, heer Olifant, Tammie de Panter (grote Liefde), Den Charles Maria Nelson, de Wallie.

Playmobil Funpark was inderdaad wel fun

Verleden weekend hebben we een uitstapje gemaakt naar Playmobil Funpark (Uitstapje? 1200 km over en weer!). Het was leuk, maar eigenlijk toch een grote speeltuin in Playmobil-verpakking. Wij (als domme ouders) vonden Legoland toffer. Meer te zien en te beleven, creatiever en afwisselender. Vergeet in geen van beide de waterkledij!

Het was wel aangenaam om een hotel in het stadje Zirndorf zelf te hebben. Vlakbij, dus de verplaatsing stelt niks voor, maar het is wel een mooi stadje. Het lijkt ons ook wel behoorlijk mee opgeleefd met Playmobil land…

Maar natuurlijk zijn in beide parken vooral de winkels een kwelling van de prettigste soort. Vooral ook voor de vaders…

Uiteindelijk ZIJN we beesten, niet?

En NAAKT zijn we ook, zelfs verscholen onder een hoed. …Het mag duidelijk zijn, het lezen van een strip van Enki Bilal heeft het effect dat ik naar andere geestelijke denkwerelden getransporteerd wordt.
Waar wat grafisch kan, is.

Ik heb deze ANIMAL’Z in 1 enthousiaste, vroeg-nachtelijke ruk uitgelezen. Futuristische western (kogelsplijtende duels, ogen in de schaduw van een hoed) volgens een sci-fi visie getransponeerd op een wereld in het post-’Infarct’ era (de gigantische milieucatastrofe). Geweldige grafiek. De grijze soberheid van vette potloodkool. Lichte kleuraccenten. Hier en daar een oog. Rood. Er is ook blauw.

Handelsmerk. Een briljante retrospectieve en filosofische kijk van overmorgen op de wereld van morgen na het gedoe van vandaag. Wereld gedrenkt in grijs, van zoute koffie en poederwater (los die paradox maar eens op, ha), van mens-dier mutaties en andere robotische wezens.

Zijn vorige reeks was een trilogie in 4 bedrijven. Reflecties op geweld (op straat en in de kunst). Sluipschutters. Het Joegoslavische trauma.

Maar Nike deed me wel denken aan Nikopol, de onovertrefbare anti-held uit de onovertroffen gelijknamige cyclus. Reflecties op geweld (op straat en in religie), op geheugen ook. De verfilming ervan was zeer fascinerend, gelukkig geen kopie van de boeken, een bevreemdende afwisseling van mensen en animatie, maar toch net niet…

Talking about Sea and Power

One of my favourite indie bands is British Sea Power, so I wholeheartedly shouted “Yes” when they asked me Do You Like Rock Music?

And now, kind of suprisingly, they’ve composed a soundtrack to the 1934 documentary Man Of Aran, by Robert Flaherty, showing the harsh life at those Irish islands (off the west coast). So not only did I want to get their CD, but also have a look at this movie. And what an impressive experience it turned out to be.

The power of the sea, its overwhelming might, through this black on white eye. No hiding here (we’re all in this together). All to get the boat on shore. Get wet now, will you. We definitely should fix that hole. Look for sand in the crevices. Spread it on the sea weed. Grow potatoes. Lessons for youngsters: how to catch a crab so you can catch a fish. But leave the shark hunt to the grown ups. We need oil for lamps.

And what a fine craft is shown. Camera positions, framing, the imagery and its editing, the stills, the shadows, capturing the enormous splashes.

I was highly impressed by both the movie and the (new) soundtrack. Both are so powerful and completely take you onto the rocks and the sea of Aran. These are the kind of surprises you love BSP for. Feel the shivers when you hear how the theme from the song True Adventures (from Open Season) gently comes back again in… It Comes Back Again.
Let’s call them Irish Sea Power (for now).