(how he lost) CONTROL

I have finally watched Control (on DVD). It was good, even great, but it didn’t fully live up to my expectations. It is not the story of a relationship with the band as background, although the movie is based on Deborah Curtis’ book Touching From A Distance, which I have read a couple of times. It is neither the story of Joy Division (gotta get “Joy Division” by Grant Gee). So I guess it just ends up somewhere in between, leaving me with this not fully satisfied feeling. I also grew into it, as during the second half it felt better. The feeling remains that it is somewhat overstyled and polished.

I did not feel the alienation, the pain, the fits, the distress, the inability to handle the success, the loss of… control, as in the book. Deborah shows Ian’s dreams were complete after releasing Transmission and Unknown Pleasures. Her pain of not being involved more by Joy Division’s entourage, e.g. when listening to Closer (too late). Never mentioning the name of her man’s mistress. How she hàd to divorce him (almost did).

One crucial scene I really missed is how Ian didn’t dare to hold his little daughter for what turned out to be one of the last pictures of him.

Overall it was worthwhile. Certainly the actors are astonishing. Check out the frightening resemblance with some original footage:

And watch the movie trailer:

de versie ullizee van De Versie Claus

22 april 2008. 20.00u. Bourla. Na het afscheid het herleven, dààr.

1u40. Zonder Pauze. Woordkunst. Levenskunst. Milde ironie. Tegenspraak op tegenspraak. Lieve leugen (menselijk). Wrede waarheid (dierlijk). Causale causerieën. Geboren poseur.

Prachtig hoe Josse De Pauw soms echt Claus is. Het ‘gebeurt’, zomaar, alsof het niet de bedoeling, geen rol is. De kracht van een groot acteur. Allicht. Zoals Claus speelde. Wellicht. Perceptie. Provocatie.

Minpuntje? Eentje maar: het is wel héél gezapig. Te wiegend. Soms.

Van genen naar memen door Duchenne

Wat bepaalt levenskwaliteit? Een vraag die opdook toen we geconfronteerd werden met Duchenne (hadden we niet bij Down).

Een mooie leidraad is het werk van Richard Dawkins. Indrukwekkend hoe hij de evolutietheorie uitdiept en menselijk gedrag/overleven verklaart vanuit de voortzettingsdrang van de genen. Maar hij toont deze drang aan binnen genenpoelen, het geheel van gelijkaardige genen over individuen en zelfs de stam heen. En de arme, menselijke organismen worden als onwetende vehikels gebruikt.

En hij heeft deze zelfzucht schitterend uitgebreid naar ‘ideeën’, de zogenaamde memen (cultuur, beschaving, zo je wil). De kunst van beschaving om de louter genetische machten te verrijken.

En zo vormt ons gezinnetje genetisch gezien een eiland in de tijd (voorlopig, hopen we eigenlijk wel, hoor). Maar memetisch kan (en zal) onze bijdrage gigantisch zijn. En ironisch genoeg allicht veel groter dan zonder Duchenne (of Down). Of hoe uit een kleine menselijke catastrofe (en dat blijft het, hoor, boven alles) toch kracht te putten…

The Triffids: more expanded reissues

I remember 1986 (16 years old) and getting the Born Sandy Devotional LP by The Triffids. Totally overwhelmed when listening to it, felt like having to walk that wide open road by myself, very alone, although still that little ray of hope. It was the start of my eternal love for the desolate, powerful, soulful, romantic and edgy melodies of David McComb and his band.

Next, almost suddenly, the death of David (1999). And it turned out that their beautiful works were so hard to find on CD. Found only Calenture. Until… 2006: the reissues of Born Sandy Devotional, Calenture, but also the wonderful shed recordings of In The Pines. Not only remastered, but also expanded, enhanced… improved. Thank you, Graham (Evil) Lee. It made me buy The Black Swan on iTunes.

And now, at last, this week, the reissue of The Black Swan and release of Beautiful Waste And Other Songs, the collected EP’s Raining Pleasure, Lawson Square Infirmary and Field Of Glass. The latter is their fierce and haunting Peel Session (I was forever unhappy that I didn’t buy it when I had the chance, but ‘forever’ has come to an end today).

All made with the greatest respect. And the music has not lost one single bit of its beauty. Everlasting is the word.

And even a… video was made, featuring artist Steve Keene, of the song Save What You Can (from Calenture):

Okay, must admit, still have to go get the Treeless Plain reissue…

Ketnet Pop in de Zuiderkroon (2008)

Nadat Ian het gevolgd had op TV zijn we vandaag naar Ketnet Pop in de Zuiderkroon geweest. En het moet gezegd, die jonge bende straalt en bulkt van talent. Ze zingen goed, doen pakkende dingen met bestaande liedjes (Domino was echt zààlig), entertainen. En zo’n resultaat is nooit alleen talent, dat moet ook hard werk geweest zijn. Prachtig.

Ian heel content dat hij Thor gezien heeft… nu nog een handtekening.

Beetje moe wel van het omhoog houden van Ian (en moeke hetzelfde van Jente).

ps. Alles van editie 2009 lees je hier.

Een etentje voor 15 jaar samen

Op 27 maart waren we 15 jaar samen (en exact 10,5 jaar getrouwd). Dus zijn we lekker samen gaan eten. In regenachtig Antwerpen zochten we de drukke gezelligheid en de tapas wereldkeuken van La Boqueria op.

Zalige Zarzuela verorberd met z’n tweetjes (met -uitzonderlijk- verse krab), na een glaasje Cava te hebben genoten en een losjes samengestelde koude tapas als voorgerechtje. Glaasje rode wijn erbij, en vervolgens een koffie met gebakken banaan, ijs en kaneel. Word je al verlekkerd?

Beetje filosoferen over een andere, zeker niet mindere (integendeel, denk ik soms) levensinvulling met onze kids (onze D&D ahw, Duchenne & Down). Proeven, genieten, lekker eten, lekker leven, dromen.

Op naar nog 15 maal 15 jaar…

Lege Jurken van Christophe Vekeman (gelezen)

In mijn verdere exploratie van ons jong literair geweld (zie ook gods eigen literatuur) heb ik me verleden week Lege Jurken van Christophe Vekeman aangeschaft. En ik heb het met veel enthousiasme en ongeduld gelezen. Even afwachtend in het begin, maar al snel meegezogen in de complexe, innerlijke gedachtenwereld van de aanstaande jonge vader Lester Brandeman. Onzeker als de pest, vervuld van onbestaande, vermeende en/of andere angsten, vaak weifelend op de grens van realiteit en verbeelding (ook ik als lezer). Het deed me meer dan eens denken aan de sfeer en de hoofdpersonages van menig Jeroen Brouwers-boek (en zeker aan de hallucinerende beklemmingen van Joris Ockeloen en het wachten). De claustrofobie, de gevangenschap in innerlijke dwangneuroses, maar toch met dat vleugje tragikomedie. Het werkt, misschien mede door enkele trefzekere cliffhangers, want ik werd bijwijlen behoorlijk meegesleept in de ontwikkelingen van het verhaal op zoek naar wat nu weer komen ging.

MAAR: een gigantische valse noot vormen de uithalen naar (het succes van) Dimitri Verhulst, diens levenskeuzes, levenswandel en verleden. TOTAAL ONNODIG, van geen enkele literaire meerwaarde, al te simplistisch. Jammer, jammer, jammer.

Maar kom, C. Vekeman verdient toch een plaatsje in ons literaire hart.