Best Wishes 2010

Some friend

This past year 2010 our paths may have crossed. It might be that we met, spoke, mailed, discussed, wrote, twittered. It might be that you just read some of my blog notes.

Let me thank you for it. Because, no matter what size, it was a stone that changed the direction of the river that is my life.

I hope you will have a wonderful and fun 2011… Stay connected. You are the world, you are my family.

ps. The favorite 2010 christmas present I got… ^

De Hel van Parijs

Onlangs gingen we (voor de tweede maal al, jawel) in ons leven naar Disneyland Parijs. Het was de verjaardagskeuze van onze oudste zoon.

Goed op tijd (lees: ontieglijk vroeg, ook wel te laat gewerkt de avond ervoor) vertrokken we. Of het ermee te maken had, weet ik niet, maar we misten enkele snelwegborden, en dus de juiste afslag. Stress. Na een kleine omweg vinden we toch de blokhutten van Davey Crockett.

We houden ons sterk ondanks de drukte en het aanschuiven. En we maken al enkele plannetjes waar: de piratenboten, de disney-trein en de (laatste) Halloween parade. En we sluiten tijdig af met eten in het Rainforest restaurant.

De blokhut dient zijn doel (namelijk drukte vermijden), maar het ontbijt is gene vette. Breakfast à la française. In het park kopen we een Clone trooper geweer voor zoon #1. En alhoewel zoon #2 Star Wars figuren kiest, blijkt hij kort daarna ook duidelijk behoefte te hebben aan een geweer. Het wordt een Buzz Lightyear geweer.

Nadat we lekker niet verdwalen in Alice’s vreemde labyrint, gaan we (kleine zus inbegrepen) voor een ritje met Peter Pan. Het is al namiddag als we onze Buzz shoutout fast passen gebruiken. En we ontdekken de echte hyperspeed met de Star Tours. Zoon #1 vraagt zich af hoe die Jedi’s dat toch uithouden. Zoon #2 heeft duidelijk niet het juiste geweer. Moest ook een Star Wars geweer zijn. We zoeken de warmte op van een raar restaurant; waar je je dessertje niet moet betalen omdat je enkel koffie bestelde. Zoon #1 besluit nog enkele verjaardagscenten te spenderen aan Toy Story toy soldaatjes. Best wel grappig. Na het roze, groene en de rolschaatsbediening van Annette’s hamburgerrestaurant zijn we echt wel uitgeput.

En dan blijkt de auto nog gepikt ook. Of alleszins toch elders te staan dan we ons meenden te herinneren. Of is het Bambi gedeelte van de parking groter dan we dachten. Met als gevolg: totale uitputting. Maar tevreden kids. Zoon #2 vraagt zelfs niet meer naar Plop.

Ach, er zijn leuke attracties in Disneyland. Als je er in geraakt na een acceptabele wachttijd. De Armageddon filmsimulatie bleek voor zoon #2 een waar… armageddon. Gelukkig was er daarna Toy Story playland. Nieuw, okeeeee. De hondenrups kunnen we nog net aan. Waarna we op zoek gaan naar Pinochio, Sneeuwwitje en een warme thuis. We storen ons aan de eenvormigheid in winkels en in eten. En de village is te ver in wandelafstand. Getergd gezin met een spierzieke en een Pooh-hersen-zoon waar zelfs de normaalste communicatie niet steeds mee lukt.

Pfff. Stoom afblazen. Na wat wel een overlevingstocht lijkt in een pretparkjungle die via mentaal-fascistische mediaindoctrinatietechnieken aan kinderen wordt ingeprent als een must van te veel stappen en te lange afstanden. Enfin, trots dat we het deden, voor ons gasten. Onze wereldse eenzaamheid weer eens getrotseerd. Ons boven het sociale onvermogen gezet van de medemens om zelfs maar te beseffen dat het meest evidente voor onze jongens helemaal NIET evident is. De bovenmenselijke betrachting van een speciaal normaal leven.

The iron triangle of valuation

My daily business is software development projects. I live, breath and practice it from the evil and deviant perspective of Scrum. It is commonly accepted, even by me, that a software project must balance 3 elements: time, scope and budget. If there’s no balance (one of the elements is forced or twisted beyond some boundaries) the only element remaining that can vary is… Quality.

I used to illustrate this mechanism by representing a project as a machine with 4 levers, where the lever for Quality is non-negotiably fixed at ‘High’. As the operator can only move 2 levers at the same time, the last lever will automatically re-position. Trying to fix the last lever will break the machine.

Although I still like my machine metaphor, let me hereby revert to the more known iron triangle. And let me start by emphasizing that, although unfortunately often forgotten, there is a 4th element, the inner element, Quality! My triangle with its three project controls on the legs is a music triangle. If one of the legs is deformed, clinging the triangle will lead to an ugly, out of tune, non-qualitative sound. Fixing scope, time and budget will lead to a terrible sound.

Let me use the iron triangle representation in another area to explain where another ugly sound originates from.

In my software business there is a typical and deluding career path, i.e. the virtual ladder that forces people on the path of ‘growing’ from developer to analyst to project manager (and beyond). Scary, enforcing the Peter Principle like that. I fight this unfortunate hierarchical vision by always referring to ‘roles’, and never ‘positions’. And ‘roles’ have everything to do with talent and insights, and not with bossy importance.

My triangle of Valuation illustrates this vision upon the core idea that every person should look for a balance in (1) interests (the love for a ‘role’), (2) the talents to perform well and the ability to do it in an appropriate (3) (working) domain. The outcome of such balanced iron triangle will be proper Valuation, the fact that people feel and are respected. Respect should be interpreted in a broad sense, i.e. financially & in various non-material ways.

Does this model solve everything? Of course not. One’s talents might be big in a domain that the person doesn’t care about. Or a person may believe in having a certain talent, that aligns with his/her interests and make it a working domain. And still not be valued. Might be that your talent isn’t what you hoped it is. Might take time to get valued. Might never come. If you’re happy and having FUN, you might not care and keep believing.

An Agile approach to Human Resources policies does not only respect people (as individuals and as Teams) and promote sustainable pace (to name a few). But well performing in ‘Roles’ will be valued more than striving for positions, and the iron triangle of (work) Valuation is a better reference model to have a good (frequent) dialogue over the balance in it, job satisfaction, performance and… Valuation.

Don’t panic. It’s only snow.

We are no longer used to snow in Belgium. It’s only the second year (in a row) that we even have snow in winter. After years of no more than only a couple of snowflakes. So, traffic gets stuck, planes stop flying, roads become slippery, cars don’t start anymore and everybody starts complaining, preferably at the government (Couldn’t they have foreseen this? Where are the countermeasures? Well, the countermeasures were certainly taken far too late).

Well, I don’t. Winter is what happens and I am very willing to take the bad sides with the beautiful views. Here’s a fragile rosebud, covered in snow and ice. A quick SnowPhoto series of cold pictures at my Mac Gallery. Seen how we look after the poor little birds?