Semper Fidelis. En een ster.

Met De Allerlaatste Caracara Ter Wereld schreef Peter Verhelst een prachtige roman vol uitgepuurde observaties en zonder overbodige woorden, maar veel werkwoordloze waarnemingen.

De schitterend aaneengeregen poëtische vaststellingen voeren ons weg van de (bewuste) bombast van Zwerm. Het verenigt de talige overtreffing van Memoires Van Een Luipaard, het vuurwerk van Tongkat, de romantiek van De Kleurenvanger en de maatschappelijkheid van… Zwerm. Het is een verhaal over de macht, de onmacht en de wezenloze kracht van verhalen, en de zinloze kwestie van het waarheidsgehalte ervan. Peter Verhelst brengt een paradijs tot leven in woorden en in zwijgen, vanuit een onmetelijk verbeeldend vermogen om ook de kleurenpracht en geluiden van de lokale fauna en flora te verlevendigen, in verhalen en verhaallijnen die op zich een paradijs vormen. Een waar bordeel van korte verhaalstoten, zacht deinende hoofdstukjes.

Een jonge, Belgische arts spoelde aan op een exotisch eiland, 15 jaar geleden, met een boot of zo, op zoek, vooraleer vrouwen uit de zee nu datzelfde doen, via vissersnetten, uit de zee of zo, en minder op zoek.  Het is een rietsuikereiland van vissers, een wat besloten gemeenschap. Het is een eiland van schaarse hoofdrolspelers; dokter Victor Duval, de priester Coriolan, een commissaris, Madame van het koffiehuis. Langzaam versmelten hun verhaallevens, vanuit de zoektocht van de dokter en de vraagtekens over zijn militaire vader.

Zo komen we uit bij Cassandra, eilanddochter, die haar geliefde verloor aan de zee, zuster en ontfermster over aangespoelde wezens. Het verleden eist een prominentere plaats op naarmate ook de hoofdstukken langer worden, en de soldaten landen. Opnieuw. Zoals het verleden. De militairen komen om de aangespoelden, vrouwen en intussen ook kinderen, te beschermen tegen zichzelf. Vrouwen en dieren uit de zee. En wie weet waar nog vandaan? En waar terug heen? Ze hebben geen tong om verhalen van een toekomst te maken. Maar ze spelen met de wind, de laatste wind die zich niet vangen laat.

2012. Towards the end. It’s a beginning.

2012 is turning out a great Killing Joke year. Again. As pledger, I already downloaded the fantastic live album Down By The River. And now there’s the second album of the re-united original line-up of the band. Although the resurrected formation already produced the compelling Absolute Dissent in 2010, it seems they have truly blended all they were, are and will become on the majestic MMXII. The band keeps looking behind the wave of changes but they do not only feel the future taking shape, they help shaping it themselves. And as I understood from an interview by Jaz, that includes doing a little wardance with faith and destiny by organizing an end-of-the-world music festival by the end of MMXII in New Zealand. Who says they don’t have humour?

My first impressions were that MMXII has the philosophical fierceness of Pandemonium (1994), the political views of the highly underrated Democracy (1996), the melodic beauty of Night Time (1984) and some fuzzmetaldronepulsarbeats blasting through your brain alike Killing Joke (2003). It doesn’t have the explicit, outstretched, introspective anthems of Hosannah From The Basements Of Hell but incorporates trance and the feeling of what it means to be Killing Joke in the ever-present anger and virulent indignation found throughout their collected works.

But that won’t do to describe the richness of MMXII. The album has much variety and subtleties, and that’s being brought in by every band member; lyrics, vocals, synths, guitars, bass and drums. For the latter let’s be grateful once more for the glorious return of Big Paul! But the complete band is outstanding, clearly lifting each other up to new heights. MMXII sounds very dynamic, with its clear mix, its fade in-outs, the use of echo and backings of all sorts. It brings much joy to my heart as the sound balance shows what a great singer Jaz is, and how brilliantly Geordie masters his guitars; 2 aspects of Killing Joke that were frequently lost in the mix of previous albums in my opinion. The songs themselves don’t only swirl around Youth’s bass playing, the complete record is full of change, in rhythms, in tempo, in atmosphere and in pace. And somehow the band has managed to greatly melt their live playing urge with knob turning production demands.

MMXII mirrors a state of the world. I sure hope the world will last a bit longer than the end of 2012, so I can witness further evolutions of Killing Joke. This is rock music in a great guise; deviant, evil, melodic, driven, convincing.

The single In Cythera refers to idyllic times and charms, the lyrical theme equally reflected in the musical textures. Does it also suggest that Killing Joke aims at revitalizing their heavy, overloaded interpretation of rock music into a less severe appearance, like French painter Antoine Watteau did with old school baroque via rococo touches? Or is the desire for romanticism rather something for later, more after-world times, as the lyrics might hint at? A last goodbye to Paul Raven, the Raven King? We’ll meet again. At the greatest banquet in the world, a bottle of wine with some bread and cheese somewhere on a beach. To live like kings & queens?

Check out the video interview of Jaz Coleman on the album, and the band’s intent to respect the ancient calendars:

Paaszeeland

Het paasweekend van 2012 zal herinnerd worden als het paasweekend dat we doorbrachten in Kamperland, Zeeland (Nederland). We hadden een huurhuisje geboekt in het park Beach Resort van de Roompot. Hmmm, ontbijten met zicht op haven en op de Oosterschelde. Mooie vooruitzichten. En aangezien het paasweekend was, was een weekendarrangement ook een dagje langer, dat wil zeggen tot en met maandag. Leuke gezinsbelevenis.

Op vrijdag waren we wat te vroeg al ter plaatse, en dus maakten we een kleine wandeling nadat we onze auto alvast al wel aan het huisje hadden geparkeerd. Vooraleer de sleutel af te halen en onze intrek te nemen, genoten we nog van een kleine maaltijd op het centrale terrasrestaurant. Vervolgens was er het gebruikelijke ritueel van uitladen en huisje inrichten, omgeven door een bende joelende kinderen (3 in ons geval). En kijk, de eerste avond ben ik al onmiddellijk beginnen genieten van de nieuwste Peter Verhelst, “De allerlaatste caracara ter wereld”. Die had ik me nog snel aangeschaft voor vertrek. Niet omdat ik niks anders te lezen heb overigens, maar uit pure opwinding.

De zaterdag begon (na een ontbijt) met een bezoekje aan het tropisch zwembad van het park, wat erg leuk is met 3 waterratten van kinderen. Vervolgens brachten we een leuk bezoekje aan Zierikzee, waar we ons weer eens positief verbaasden over de leuke uitstraling van de gemiddelde Nederlandse boekhandel, en ons ook een huisnummer aanschaften in blauw emaille. Langs Neeltje Jans keerden we huiswaarts om vanuit het restaurant de kitesurfers bezig te zien, en ons eraan te herinneren dat we onze vlieger hadden meegenomen.

Op zondag, paasdag, leek het even of er zich een drama ging voltrekken, aangezien er geen paashaasbezoek leek te zijn geweest. Maar allicht was het gewoon even zoeken voor de paashaas, een vriend van Koos, vooraleer hij de weg naar ons huisje had gevonden. Oef, de kinderen konden paaseieren rapen.

En, zoals het zich had laten raden de dag ervoor trokken we ook nog naar het strand. Qua wind was het niet helemaal ideaal voor de vlieger, maar we hebben wel zandkastelen kunnen maken. We sloten de dag af met een Astrid Lindgren spel, een ganzenbord met figuren uit haar boeken. En dan kon mijn pret alvast helemaal niet meer op aangezien ik niet alleen mijn verjaardagsgeschenk 2012 veel sneller ben beginnen benutten dan de voorbije jaren het geval was, maar het bestond dan ook nog eens uit een borduurwerk, van Pettson & Findus, 2 leuke zweedse figuren (enfin, een kat en zijn baas). Wow, jaren geleden lijkt het dat ik nog borduurde. En plezier dat het deed!

Op maandag was het te regenachtig voor vele buitenavonturen. Dus na een ontspannen zwembeurt in het tropisch zwemparadijs genoten we binnenshuis van de regen en lekker eten. Veel paaseieren gegeten, amai. En intussen blijven borduren en lezen (niet tegelijk weliswaar).

Op dinsdag keerden we huiswaarts met een jarige dochter. Gelukkige 2e verjaardag, Nienke!