Veilig aangehaakt, bij vake aan de fiets

Paul van Vliet heeft vele mooie liedjes, maar eentje heet “Veilig op de fiets”. Het beschrijft de veiligheid en geborgenheid die een zoon voelt, jawel, achterop bij zijn vader op de fiets.

Veilig achterop bij vader op de fiets
Vader weet de weg en ik weet nog van niets
Veilig achterop, ik ben niet alleen
Vader weet de weg, vader weet waarheen

Onbewust dreven het voorbije weekend mijn gedachten in de richting van dit lied, het weekend dat we de aanhangfiets voor onze Down-zoon, Jente, in gebruik namen. Deze aanhangfiets zorgt ervoor dat we voor korte trips niet steeds de auto moeten nemen. En ik hoop dat Jente ook vreugde en veiligheid voelt onder het mom “Veilig aangehaakt, bij vake aan de fiets”.

Lentepoetsballonkunst(enaar)

Op 27 april 2013 was het weer lentepoets in de Antwerpse wijken ondersteund door Opsinjoren van de stad. Vooraleer wij onze straten en straatkanten aanpakten, organiseerde ons Weegbree-buurtcomité eerst echter een brunch. Gelukkig genoeg was het mooi weer, dus konden we lekker in openlucht zitten.

Daarnaast was ook een ballonkunstenaar voorzien om de kinderen te entertainen, Wouter. En, wow, we waren onder de indruk. Iedereen kent de klassieke clown annex ballonknutselaar die een zwaard maakt, of een hoed, of een hondje van ballonnen. Maar Wouter maakte er net wat meer werk van.

Voor onze kleine zus Nienke maakte hij een evenbeeld en voor broer Jente een kabouter Kwebbel. Grote broer Ian vroeg een draak, een ‘uitdaging’ die Wouter heel ernstig nam, zoals je kan zien. Hij transformeerde Ian zowaar helemaal in een draak van ballonnen.

Love. Life. Fireworks.

The hedonist year 2012 has passed by. I haven’t been to the hairdresser for over 12 months now. The first half of 2012 it felt like turning into a (wholeheartedly welcomed) transitional year, personally and professionally. But in the second half, 2012 was a crazy madhouse. Energy, fun, children, creativity, hyperactivity, fireworks.

Time for reflection, anger, hope and despair.

The last day of the year brought dark sentiments, negative emotions caused by a random mix of feelings and frustrations upon socially being interlocked-locked out in parallel; the type of unfeelings that otherwise rarely still hit me nowadays. Sentiments that made me buy the remastered edition of Dog Man Star by Suede. It is a master piece, it was Suede’s second album, it broke away from the pagan optimism of their debut, it saw the split of the golden songwriting duo of Brett Anderson and Bernard Butler. It was released in 1994. In 1997 my wife and I danced to The 2 of Us on our wedding evening.

In the end the sentiments served as a reminder. A reminder not only of the sheer beauty of Dog Man Star, but of the fact that some things take time. Becoming what you didn’t know you wanted to be, but also growing one’s own personal culture and traditions in overcoming social shortages. Springs to my mind: the power of independent thinking and pride; the absence of parents and relatives; #(f)ff.

My mother died in 2005. My father died in 2009 (I think). I never miss them. I do miss ‘parents’, but I’ve come to realize that I already did back when they were still alive. My father is probably the most evil person I have ever known. He was a drunk psycho-terrorist that consciously tried to destroy us. The day he died a dark cloud dissolved. It was a sign to invest even more in the choice that had already payed off, the deliberate choice for happiness. Further building on total happiness with my lovely wife and our fantastic children. And we share it with a wider world, with YOU. Hence this blog note. It helps us making life a feast, every day.

2012 has been good, and life keeps getting better, at a personal and at a professional level (a distinction, by the way, I only make for the comfort of the reader).

Message written against the background of Religion (II) by Public Image Ltd and the new soundscapes of The Seer by Swans:

I will keep living the illusion of Ulysses by the sea. Maybe I’ll see you there. Maybe elsewhere, maybe not.

Development or construction?

A couple of years ago we turned our garage into a small living studio for our son. He has too much difficulties doing stairs due to his Duchenne muscular dystrophy. Since then we have stored our bikes as well as his tri-bike in the hall, which is quite crowded. Last weekend, finally, I constructed a bicycle shed in the back of our garden. I am no carpenter, I am no superior wood craftsman, but I love the result. And my wife even more as she had been waiting for it for a very long time.

Sinds enkele jaren hebben we onze garage omgebouwd tot een leefkamer voor onze oudste zoon. Door zijn Duchenne aandoening waren trappen namelijk te lastig geworden om elke dag te trotseren. Sindsdien was de hall de parking geworden voor onze fietsen en zijn tri-bike, wat nogal druk is. Het voorbije week heb ik, eindelijk, een fietshok gemaakt in de tuin. Ik ben geen timmerman, of een bijzonder vakman in houtbewerking, maar ik ben wel blij met het resultaat. En mijn vrouw nog meer aangezien ze er heel lang op heeft moeten wachten.

Back to School 2012

Today, 1 September 2012, was another ‘back to school’ day for our boys. Our little girl can enjoy the freedom of home for another 2 months.

Since our boys are going to school, we’ve made a picture of them at every first day of the school year. Here are the 2012 updates:

Paaszeeland

Het paasweekend van 2012 zal herinnerd worden als het paasweekend dat we doorbrachten in Kamperland, Zeeland (Nederland). We hadden een huurhuisje geboekt in het park Beach Resort van de Roompot. Hmmm, ontbijten met zicht op haven en op de Oosterschelde. Mooie vooruitzichten. En aangezien het paasweekend was, was een weekendarrangement ook een dagje langer, dat wil zeggen tot en met maandag. Leuke gezinsbelevenis.

Op vrijdag waren we wat te vroeg al ter plaatse, en dus maakten we een kleine wandeling nadat we onze auto alvast al wel aan het huisje hadden geparkeerd. Vooraleer de sleutel af te halen en onze intrek te nemen, genoten we nog van een kleine maaltijd op het centrale terrasrestaurant. Vervolgens was er het gebruikelijke ritueel van uitladen en huisje inrichten, omgeven door een bende joelende kinderen (3 in ons geval). En kijk, de eerste avond ben ik al onmiddellijk beginnen genieten van de nieuwste Peter Verhelst, “De allerlaatste caracara ter wereld”. Die had ik me nog snel aangeschaft voor vertrek. Niet omdat ik niks anders te lezen heb overigens, maar uit pure opwinding.

De zaterdag begon (na een ontbijt) met een bezoekje aan het tropisch zwembad van het park, wat erg leuk is met 3 waterratten van kinderen. Vervolgens brachten we een leuk bezoekje aan Zierikzee, waar we ons weer eens positief verbaasden over de leuke uitstraling van de gemiddelde Nederlandse boekhandel, en ons ook een huisnummer aanschaften in blauw emaille. Langs Neeltje Jans keerden we huiswaarts om vanuit het restaurant de kitesurfers bezig te zien, en ons eraan te herinneren dat we onze vlieger hadden meegenomen.

Op zondag, paasdag, leek het even of er zich een drama ging voltrekken, aangezien er geen paashaasbezoek leek te zijn geweest. Maar allicht was het gewoon even zoeken voor de paashaas, een vriend van Koos, vooraleer hij de weg naar ons huisje had gevonden. Oef, de kinderen konden paaseieren rapen.

En, zoals het zich had laten raden de dag ervoor trokken we ook nog naar het strand. Qua wind was het niet helemaal ideaal voor de vlieger, maar we hebben wel zandkastelen kunnen maken. We sloten de dag af met een Astrid Lindgren spel, een ganzenbord met figuren uit haar boeken. En dan kon mijn pret alvast helemaal niet meer op aangezien ik niet alleen mijn verjaardagsgeschenk 2012 veel sneller ben beginnen benutten dan de voorbije jaren het geval was, maar het bestond dan ook nog eens uit een borduurwerk, van Pettson & Findus, 2 leuke zweedse figuren (enfin, een kat en zijn baas). Wow, jaren geleden lijkt het dat ik nog borduurde. En plezier dat het deed!

Op maandag was het te regenachtig voor vele buitenavonturen. Dus na een ontspannen zwembeurt in het tropisch zwemparadijs genoten we binnenshuis van de regen en lekker eten. Veel paaseieren gegeten, amai. En intussen blijven borduren en lezen (niet tegelijk weliswaar).

Op dinsdag keerden we huiswaarts met een jarige dochter. Gelukkige 2e verjaardag, Nienke!

Another dog year gone by, 2011 in review

Zo’n goed jaar geleden (30 januari 2011 om exact te zijn) publiceerde ik hier een bericht onder de hoofding Brief aan mijn Psycholoog. Het was een openhartige terugblik op een woelig 2010. Alhoewel we ons terecht de vraag kunnen stellen welk jaar uiteindelijk geen ‘woelig’ jaar is, voelde ik de nood om -tijdens een korte, maar prachtige familiekerstvakantie- een iets meer gestructureerde terugblik te wijden aan het -op dat moment- aflopende jaar. En al doende werd het blikveld ineens verruimd naar… mijn leven. Uit het geheel van terugblikken putte ik moed voor het -op dat moment- aanstormende 2011 op vlak van mijn Bruto Persoonlijk Geluk. Intussen kan ik al verklappen dat 2011 leerde dat ik op en top een Type I ben volgens de Motivation 3.0 van Daniel Pink. Een grootse toekomst ligt daarom duidelijk in het verschiet!

Nadat ik eerder al terugblikte op mijn statistisch blog-jaar (Another blog year gone by) en mijn top-muziek-jaar (Another sound year gone by), wil ik hierbij een vervolgje breien aan mijn persoonlijk jaaroverzicht 2010 door ook 2011 in kaart te brengen.

Uit de curve van einde 2010 die ik opnam in de  Brief aan mijn Psycholoog bleek de verwachting dat er een sterke groei zou zijn vanaf april 2011. Wel, het werd uiteindelijk juni, maar de groei was daarbij nog veel explosiever dan verwacht. Een mutatie binnen Capgemini leverde me na 8 jaren roepen in de IT-woestijn een fenomenale doorbraak in Scrum op. Net daarvoor (april) had ik Ken Schwaber nog naar Brussel gehaald voor het Agile Consortium België en een week later woonde ik, op uitdrukkelijke uitnodiging van Ken zelf, zijn sessie van de nieuwe PSPO cursus bij in Amsterdam (Professional Scrum Product Owner). Dat ik hiervoor privé-vakantie moest nemen, is intussen al lang vergeten omdat het me de kans gaf om de nodige certificaten te halen in PSPO, waarna ik goedkeuring kreeg om Professional Scrum trainer te worden in zowel PSM (Professional Scrum Master) als in PSPO. Door administratieve perikelen raakte het uiteindelijk pas gefinaliseerd in de zomer, wat op dat moment dan weer een sterke impuls in goed gevoel opleverde. Het najaar bracht vooral veel werkdruk, evangelisatie en trainingen (maken, geven en trainers trainen). Daarbij werkte ik aan publicaties op mijn blog maar ook op de award-winning blog van Capgemini, Capping IT Off, maar het hoogtepunt was de overname en publicatie op Scrum.org van mijn paper, The Blending Philosophies of Lean and Agile.

Privé bracht het jaar stabiliteit in de Duchenne-aandoening van onze oudste zoon, gingen we tijdens de kampen van onze zoons met de dochter naar Parijs en met het voltallige gezin hadden we een fantastische vakantie in Frankrijk. Op het einde van het jaar maakten we nog een chaotische uitstap naar London, die dan weer net op tijd kwam om een stevige professionele dip te verwerken. In de loop van het wilde 2011 moesten we verschillende elektrische toestellen vervangen. Maar dat resulteerde uiteindelijk ook in de aanschaf van Digitale TV (bij Telenet), en dat leidde tot een erg voldaan gevoel. Niet omdat ik met mijn Scrum Teams in de periode 2003-2006 hier zelf mee de basis van legde door de ontwikkeling van het Core Server Platform ervan, maar door de kwaliteit en de mogelijkheden. Na lange jaren en manmoedige inspanning was ik totaal niet meer verknocht aan het kijkkaske, maar met dat digitale gebeuren kan ik prima leven. Bij de meeste voldoening haal ik echter uit de realisatie van mijn eigen poëziebundel, La NOuvelle Cycluste (ONgekelderd en NOg dicht), nog steeds te verkijgen bij Unibook.com trouwens, maar ook de vrijgave van mijn lang geleden gerealiseerde muziek als hHijirt! op MySpace.com (niet dat dat nog een aantrekkelijk platform is, to be honest) onder de naam waar ik mijn toekomstige muziek onder wil componeren, Shifting Cargo.

Een erg opvallende evolutie op de scheidslijn van privé en werk (als die scheidslijn er al is in mijn werkaholisch geval) is dat ik nu geregeld op hotel vertoef, voor trainingen en om klanten (vooral in Nederland) te ondersteunen.

Ik heb de evolutie van 2011 doorgetrokken op deze van 2010 (en het leven dat daarvoor al had plaatsgevonden):

En wat brengt 2012?

Grootse plannen. Gewoon verder doen. Ik ben vast van plan om door te gaan op het ingeslagen pad, maar met wat noodzakelijke blikverruiming. Beetje afbouwen qua working like a dog. Terug een beetje borduren bijvoorbeeld en al eens terug wat literatuur lezen.

The meaning of a birthday present

In 2012 I will be 42. I totally don’t care about my age, it’s the last thing on earth that bothers me. But I don’t think I’ll accept any birthday presents anymore. Because I haven’t enjoyed my last presents too much. And it’s totally my own problem. Very disrespectful.

• 2008, age 38: my magnificent wife gets me to finally buy a new electric guitar. Haven’t played much on it. Technically I am completely incompetent, but I once enjoyed making up and playing my own compositions.
• 2010, age 40: (still) same wife considers it a lovely cliche to get me a Playstation 3, just to confirm my middle age. Although I would finally love to play Lego Batman, up to now it’s only my oldest son that is using it.
• 2011, age 41: another great idea from my long-time wife, i.e. a USB record player so I can finally digitize my old record collection. I am really looking forward to hearing some of my old -some pretty unique- material, but I even haven’t opened it.

I know, shame on me. But, I did finally produce my own work of poetry which I self-published. It’s Dutch and you can look at/buy it here.

That’s what I got by setting up a new and total business in Agile/Scrum at my current employer. I’ve created trainings, that are used for colleague-consultants, are available as open trainings and are done for customers specifically, I give official Scrum.org trainings, I coach and try to inspire co-workers, am part of the internal Agile core team, assist various colleagues in presales activities, and so much more. This year I’ve been doing long, long days (weeks).

Maybe I should still accept another brilliantly found birthday present from my brilliant lady and get some balance again by obliging myself to use my unused birthday presents.

The art of the possible life. Confessions of a dedicated father

Our oldest son, now almost 10 years old, has Duchenne Muscular Dystrophy. It was quite a shocking diagnosis, almost 4 years ago. Mainly the idea of the progressive course bothered us. That was also the big difference with hearing right after the birth of our second son 3 years earlier that he had Down Syndrome.

But it did bring to our minds that we had so much plans and good intentions, and suddenly we seemed to have so much less time to make these come alive. So we decided not to postpone any of the far-away plans that we had. While he was still mobile. And we didn’t and it turned out so much fun, and it told us that we should have done this anyhow, even in the absence of that terrible menace of DMD hanging over us. We maximize within our son’s capabilities.

Although Duchenne is progressive, there is no predicting what will happen or when. But, think about it, this is the case for life in general. The only difference is that in our case it has been made more clear to us.

A sad story to illustrate my point is that a month ago we received message that a boy, almost the age of our oldest son, died after being hit with his bike by a car. Gone were his parents’ plans and good intentions. Let’s hope they have maximized the time they had, got the maximum out of the time with their son and brother. Even knowing that this will not take away the pain, the loss and the grief.

Let the uncertainty of life not be a depressing influence. Let it drive you in outperforming those demons, in living life to the maximum. Live the art of the possible!

Eerste schooldag (v2011)

Zo, de eerste schooldag was weeral daar. Nu in de vermomming 2011. Na een vakantie die ongemeen snel voortsnelde, waarin onze jongens beide op kamp waren met hun scouts, Jente ook nog eens met Kazou (CM) en we met het gezin naar Frankrijk gingen. Zus gaat nog net niet op kamp.

Jaarlijks nemen we ook een foto, voor de voordeur, met boekentas. En daar breid ik dan telkens de bestaande fotoreeksen mee uit: