Top 5

1. dEUS – Keep You Close
2. Snow Patrol – Fallen Empires
3. Agnes Obel – Philharmonics
4. Smith & Burrows – Funny Looking Angels
5. Elbow – Build a rocket boys

dEUS released a simply brilliant album with Keep You Close. It shows a sound and cohesive band, not afraid of alt.rock breaks and rhythms, subtle background noises and little bites but still manages to be funky, steamy or romantic while keeping an eye on melodies and pop-ear friendliness. The album is full of great arrangements and orchestrations, and integrates their well-known indie weirdness into a very mature approach to modern rock. dEUS made me realize the mistake of not buying their previous work (Vantage Point), although I already had all of their albums, including a whole bunch of singles and some specials.

dEUS ran a close race with Snow Patrol, whose new release Fallen Empires I only decided to get on the verge of 2012. I am absolutely fond of the band and its down-to-earth charismatic singer/writer Gary Lightbody. But I didn’t feel like buying their previous collector album, and their new singles felt over-familiar. But how wrong was I. They expanded their sound pallet enormously with subtle key boards, synths and electronics. But they managed to keep their essential integrity although I feel even the approach to their guitar playing has been shaken up a bit. I hear them immersing the later rock orientation of Eyes Open in the indie sound of Final Straw (my first love) and still opening that up to wider horizons and stadions.

Agnes Obel surprised me with the sheer beauty and stillness of Philharmonic. I didn’t buy it upon the Riverside single on the radio, but after seeing her playing it live at some television show. And although it is a fantastic song, the album has more than enough besides that single. There’s the follow-up Brother Sparrow for instance, but I have a personal favor for the interpretation of the John Cale song Close Watch. Because I waited long enough I was able to buy the “Deluxe Edition”. It is a terrible insult for the early buyers to release such editions later, but maybe they find rest if I tell them that the additions (“Live In Copenhagen” versions and “Piano Sessions”) don’t add too much as far as I’m concerned.

The only regret I have over the winter album Funny Looking Angels by Smith & Burrows is their band name. Well, it isn’t really a band name, and that’s what I regret. But, hey, the album itself is a terrific combination of own material and carefully selected covers. From the care put into them, in the singing, the (re-)arrangements and the instrumentation, you can’t tell them apart. Both artists turn out to be great singers ànd musicians. The first being a sort of surprise as far as Andy Burrows is concerned, the latter for me not really, being a gigantic fan of Tom Smith and Editors. Music to listen to while slowly drudging through the snow, replacing a warm fireplace, or -better- sitting by a warm fireplace you longed for during that long drive.

It’s too easy to say that Elbow has confirmed their quality with Build A Rocket Boys. Although they did, their standards for intensity, beauty and withheld charms are so high that even just confirming earns them a place amongst the best albums of 2011.

New

The last days of 2011 gifted me with the debut of Belgium’s School is Cool. And I must admit that I am highly surprised by the song material, the overall sound and production, the drive and the variation on their debut Entropology. Sort of too bad of the silly band name, but luckily I overcame that and got their record.
Intergalactic Lovers is another Belgian band that released their debut in 2011, called Greetings & Salutations. But unlike School Is Cool, the album isn’t convincing overall. The singles are great, but stick out too much compared to the rest of the album. In their lyrics I feel Intergalactic Lovers need to grow while in that area, School Is Cool shows much more maturity.

Old New

I would absolutely like to mention the new Waterboys album, An appointment with Mr. Yeats. In several interviews over the last years, Mike Scott pointed out that he had been around for so long and had lived and survived so much in music that he was having a hard time working out new songs. Although their live shows are superb and energetic, yondering from past to modern with great improvisations and full of musical drive, the Book Of Lightning album did prove Mike’s point. However, the boys did not only find inspiration in Yeats’ poetry, they turned it into vivid songs, grabbing what made them so great in the past and mixing that in a melting pot with rock and folk ingredients, and layering it with great backings, violins and flutes to spew a wild, organic and enthusiast set of multi-layered songs.

Gavin Friday produced a very alienating album catholic. Although not co-written with long-time companion Maurice Seezer, the overall arrangements are equally subtle, emotional and rich. It sometimes revives the past (in a good way) to show us the wild performer, but mostly Gavin sings of the emotional rollercoaster that ran over him during the last 5 years. To date I still feel that he’s showing and hiding at the same time in his lyrics. He’s being very personal, but it feels like at the same time he runs from it by generalizing his expressions in order to hide. His completely authentic approach to (pop) music suffers a bit from it, but his amazing live performances totally stand out.

For various reasons I intensely enjoyed following albums:

• Axelle Red manages to take different directions with each album. Although probably not always too successful in it, Un Coeur Comme Le Mien knew to convince me in combining the French language with some country feel and Axelle’s chansons.
• I had lost sight of Heather Nova, except for her radio singles, for many years. But 300 Days At Sea showed her using her roots to update her sound, and focus on song quality again (over production). Glad to have seen her play live as well.
• Editors gave us the low-cost collection You are fading (part I-IV), combining some great songs, new or alternative versions of existing material, as well as sometimes showing that some materials were rightfully not included on the regular albums.
• Nid & Sancy gave us the free collection of songs bundled as Add Nightmare And Rinse, that -to a certain extent- blew me away. They certainly know how to mindblowingly combine electronics with soft shocks of infused guitars and voice noise.

The Kaiser Chiefs (The future is medieval), The Horrors (Skying), British Sea Power (Valhalla Dancehall), Florence + the Machine (Ceremonials), PJ Harvey (Let England Shake), Beirut (The Rip Tide) and Arctic Monkeys (Suck it and see) all showed their star quality and their status as firm and standing rock artists.

New Old

As mentioned, I wanted to hear the previous work of dEUS in its current incarnation of people. And Vantage Point (2008) is worthwhile. It lacks the broader perspective of Keep You Close, but it’s certainly more coherent than Pocket Revolution. I can’t tell whether it would have made my Top 2008, but I do know that The National would have made my Top 2010 with High Violet. Because it is a work of staggering intensity, driven guitars and killer rhythms and percussion.

2011 proved again that you can’t get your youth completely out of your system. Siouxsie and the Banshees with Tinderbox (1986, remastered 2009) and The Dead Kennedys with Fresh fruit for rotting vegetables (1980) have been in my favorite playlists for quite some time. And not only did they not bore me, they still give me much joy.

Nederlands – Dutch – Niederländisch – néerlandophone

In ons Nederlandse taalgebied, en met Nederlandstalig werk, bevestigde Yevgueni met Welkenraedt wat we al enkele malen live hadden meegemaakt, namelijk dat ze stevigere rockers, eerder dan folkies, zijn dan eerder werk misschien deed uitschijnen.

Mira liet met het gelijknamige album een zachtere zijde zien, zonder haar spitse taalkunde uit het oog te verliezen. Alhoewel de muzikale songinslag van Hannelore Bedert gevoelsmatig knapper lijkt, kan haar Uitgewist mij niet ontdoen van een voyeuristisch gevoel, dat net iets te mono-thematisch is. Maar, let wel, het blijft huiveringwekkend knap soms. Tegenstrijdige gevoelens dus. In lijn met het album?

Luc De Vos bracht met zijn vehikel Gorki allicht zijn beste album sinds enige tijd uit, Research en Development. Maar hij blijft lijden aan het syndroom dat hem tegelijk zo sympathiek maakt, namelijk dat het allemaal niet te ernstig moet zijn.

Via Radio 1 ontdekten we onze lokale zigeunerkoningin, Lady Angelina. Met Amor y Caracon bracht ze ons vertederende, licht-droevige maar steeds warme en tedere beschouwingen.

Dus, zijn zaterdag ziet er als volgt uit: ‘slapen’ ‘ gedaan’ + ‘turnen’ + ‘turnen’ ‘gedaan’ + ‘eten’ + ‘eten’ ‘gedaan’ + ‘spelen’ ‘scouts’.

Want in de voormiddag gaat hij turnen bij de G-Gym groep van turnkring Deugd & Moed. Op de foto zie je hem in het midden van de cirkel.

En ‘s namiddags vliegt hij al met hetzelfde, ongelooflijke enthousiasme naar de Akabe-scoutsgroep De Zonnepinkers. Op de foto zie je hem blauw geschilderd, geïnspireerd op Bobo.

Dus, Pooh, here I come. Met mijn naailap en naald, mijn Paddington borduurdoos en mijn zwanenschaartje.

ps. Een andere zelfbeschermingsmaatregel is dat ik lekker ontspannen ben beginnen lezen in PB Gronda’s nieuwste, “Onder Vrienden”. Dertigjarige schrijver met Italiaanse vrouw schrijft over dertigjarige schrijver met Italiaanse vrouw die samen met vrienden het ongeluk van zijn dertigste verjaardag viert. Benieuwd. Zijn debuut, “Nemen we dan afscheid van de liefde“, beval me zeer. De opvolger, “Kentucky, mijn land”, minder.

Het vormde geen beletsel om intens te genieten van zijn boek Chez Stans, waarin hij teder terugdenkt aan zijn overgang naar en 7-jarig verblijf bij Sporting Club Anderlecht. Centraal staan echter vooral de liefdevolle herinneringen die hij ophaalt, aan het kleurrijke en immer gezellige Brussel, de gemoedelijkheid, de kleurrijke personages, de specifieke lokaties, de autos, de vrouwen en… het voetbal.

In de eerste helft van Chez Stans speelt Jan mooie één-tweetjes uit tussen heden en verleden, Winschoten en Brussel. Later dribbelt de voetballer die hij was verbeten tegen de schrijver die hij werd. Hij (maar welke hij?) zou nochtans beter moeten weten. Mooiprater die hij was en is. Hij legt vaak een bochtig parcours af, brengt zijn lezer in de war met weer een dribbel, een draaibeweging die je even doet zoeken naar het juiste zicht op de situatie, op wie er spreekt, waar die verteller zich bevindt. Maar ik weet dus niet of dat ook zijn typische voetbalstijl was. Wegens te jong. Hij te oud? Erg opvallend is alleszins de openheid waarmee de aimabele heer spreekt over de romantiek in zijn voormalig voetballersbestaan, de vele liefdes, groot, klein, kort, lang, onverteerd, soms ongeconsumeerd, soms nabij, soms veraf. Voorbijgaand, zoals blessures, groot en klein.

Opvallende momenten, hilarisch of vertederend, zijn er in overvloed. Ik genoot erg van de verplaatsingen van het verre Winschoten over Breda, Wuustwezel, Antwerpen naar het geheuvelde Brussel, langs het paleis. Datzelfde paleis waar hij afsprak met een Nederlandse bondscoach, net op tijd om diens arrestatie te kunnen voorkomen. Of de geboorte van zijn zoon, Youri (niet: Yuri), en de liefdevolle kinderopvang die Jan en Johanna werd geboden. Prachtig is de beschrijving van de ontvangst van de notabelen van Anderlecht in zijn nederige thuis in het verre noord-Nederland, de dag dat het bedrag voor zijn aanwerving wordt meegedeeld.

Kortom, de staalharde voetbalanalyticus verschijnt hier als onderhoudend causeur, maar nog steeds scorende midvoor, een authentieke verteller die zijn taal ook prachtig doorspekt met Brussels en koetervlaams. En met de nodige, kromme voetballogica.

Aangrijpend vertelt hij van zijn noodzakelijk vertrek uit Anderlecht (zijn trots, weet u), en het afscheid van ‘zijn’ Brussel. Zou hij zich die middelvinger naar Kessler betreuren? Ik gok van niet. De overstap naar Ajax? Dat weet ik niet zeker, want uit dit boek spreekt zovele jaren later nog zoveel hunkering naar ‘zijn’ club (Anderlecht) en het Brussel van die vroege jaren 70 dat hij in Amsterdam nooit zo gelukkig kan geweest zijn. Of wel? Misschien komen we het wel te weten in een opvolger van Chez Stans.

Het appartement bleek niet echt een voltreffer. Dat was niet omdat alles, maar dan ook echt ALLES, van Ikea bleek te zijn, maar omdat het vochtig, klein, en niet enorm goed onderhouden bleek. Maar kom, zoals in de hel van Parijs al eens was gebleken, maken we van alles het beste ondanks de beperkingen van onze kinderen. En het ging erom dat we in Londen waren, en niet op hotel, maar in een appartement, wat veel meer ons ding is. En zoals steeds op een aankomstdag verkenden we ook nu de lokale, stedelijke flora en fauna. Al was het maar om de nodige etenswaren in te slaan. Dus wij op weg naar Croydon, te voet. Inkopen deden we in de Marks & Spencer van de lokale shopping mail, Whitgift. Op de terugweg wilden we in de nabije pub/taverne een maaltijdje genieten, maar eten serveren zat er blijkbaar niet in op boxing day. Dus namen we de auto en, hop, terug richting shopping mall. Een ware lijdensweg op zoek naar een geschikte (lees: fatsoenlijke, beschaafde, ietwat gecultiveerde) EETgelegenheid. Na Croydon een keer of drie te hebben doorkruist, kwamen we terug in de winkelstraat terecht achter Whitgift en werd het een… pizzahut. Behoorlijke afknapper, maar nog beter dan al die andere take-aways die we vonden. ‘s Avonds werkte de wifi nog, en zochten we naar de meer aangeraden vervoersmiddelen richting centrum. En bleek Londen groter te zijn dan we dachten. Lees: bevond Croydon zich wel in greater London, wat dus best wel… great is.

Op dinsdag, 27 december intussen, trekken we een reeds bekende richting uit, namelijk naar het station van West Croydon dat we de dag ervoor hadden gespot en waarvan we hadden gesurft dat er een Overground tram naar Wimbledon zou vertrekken. En onze naspeuringen hadden ons geleerd dat we in Wimbledon konden overschakelen op de Underground. Maar in West Croydon bleek dat we eerst naar East Croydon moesten. Niet erg op zich, maar toch, ons ADVIES: ga naar Londen via East Croydon. In Wimbledon aangekomen, bleken er echter de nodige werken plaats te vinden, waardoor we de gewone trein moesten nemen naar Londen. Tijdens een lekkere middaglunch in een leuke gezellige koffiebar besloten we daarom een echte Londense taxi te nemen. Omdat Londen eens te meer erg groot bleek te zijn (greater, greatest London, you know), was die taxi toch wel erg lang onderweg naar de Tower. Het resultaat daarvan was dat ongeveer de hele familie wagenziek werd, en vrouwlief het nodige voedsel terug naar buiten werkte, onverteerd en langs de verkeerde weg. Toen we eindelijk de Tower bereikten, om 16.15u, bleek die ook al 15 minuten dicht voor bezichtiging. Met andere woorden, aan avontuur geen gebrek. Parijse doembeelden doemden op, overambitieus gezin weigert de beperkingen van kinderen met een beperking te aanvaarden en denkt ‘normaal’ te kunnen doen. Een vriendelijke kassier in de underground van de Tower vertelde ons dat we langs Victoria naar huis moesten, en dat bleek, jawel, met de gewone trein. Gewoon doen deze keer, al dan niet wegens totaal gebrek aan alternatieven. Wat een meevaller. De trein stopte in, jawel, East Croydon. Bevestiging van ons ADVIES: ga naar Londen via East Croydon. Treintje deed er slechts zo’n slordige 15 minuten over. Hey, hey, Londen werd ineens toch wat kleiner. Eten was nog steeds niet evident in Croydon, en zeker niet als het enige fatsoenlijke restaurant geen kinderen toeliet. Begrijpe wie begrijpen kan. Dus werd het een noodle restaurant. ‘t Is ne keer iets anders, maar toch niet echt veel meer niveau dan een pizzahut, en helemaal in de take-away sfeer.

Op de woensdag hadden we alleszins al het voordeel van inzicht in de benodigde transportmiddelen. U begrijpt het al, ga naar Londen via East Croydon. Vooraleer richting Oxford Street te trekken, maakten we in Victoria toch maar een klein wandelingske richting Buckingham Palace. ((Stelt niks voor, hoor ik u zeggen? Wel, doe het vooral na met onze gezinscombinatie!)) Oxford Street leidde toch al snel naar Regent Street, want daar vonden we het speelgoedwalhalla, Hamleys, 4 verdiepingen speelgoedpandemonium. Gelukkig wensten ze voor vrouwlief onze namen om te roepen zodat we als gezin toch herenigd konden worden. Ach, we hadden daarvoor alvast wel echt goed gegeten in Cape Town Fish Market, alwaar ze gek waren van onze kleine zus, en lekkere Sushi hadden voor de oudjes en Fish ‘n’ Chips voor de kids. Na de nodige speelgoedverplichtingen volgden nog enkele kledingzaken en een koffiebar om toiletredenen maar de drukte van een paar honderdduizend andere soldenshoppers noopte ons toch tot een rustige terugkeer huiswaarts. Met de trein vanzelfsprekend.

Temidden onze dagen van chaos, drukte en soldenstress beslisten we ook om heimelijk een gezamenlijk verlangen waar te maken en dus maakten we op onze laatste lokale dag een uitstap naar Canterbury, slechts anderhalf uurtje rijden. Na een bezoekje aan de ruïne van Canterbury Castle trokken we centrumwaarts. Na een geweldige Italiaanse lunch in Strada gingen de heren naar de Canterbury tales kijken en luisteren en gingen de dames shoppen in een überhippe Cath Kidston store. Een bezoekje aan -weerom- Marks & Spencer leverde ons het nodige voedsel op en een tevreden terugblik op deze uitstap, ondansk de -letterlijk- stormachtige terugrit. En, hey, kijk, eindelijk, ook de WERKSPOKEN verlaten mijn hoofd tijdens een portie dierengeluiden met de kinderen (ps. Jente doet een geweldige varkensimitatie).

Zodat we de dag erna richting Folkestone, Eurotunnel, reden. Daar brachten we onze laatste uren op Engelse bodem al wachtend door want de treinen hadden technische oorzaken voor hun vertraging. Dat noopte ons ertoe toch weer een wegwerpmaaltijd te nemen, in de Burger King. Maar na een laatste wiebelige treinrit, waarvoor ik niet 1 keer onze paspoorten moest tonen (dat was wel even anders in de andere richting; conclusie: de Engelsen zijn ons liever kwijt dan rijk) mochten we niet alleen opnieuw rechts rijden, maar hebben we vooral nog enkele zalig rustige eindejaarsdagen in besloten gezinskring doorgebracht.

Daaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaag 2011.

We kwamen eigenlijk een half uur te vroeg aan bij de afdeling Botdensitometrie. Dat is waar ze, zo kondig ik het altijd aan bij onze Duchenner, een foto van zijn geraamte nemen. Op die foto kijken ze niet alleen of zijn rug nog recht genoeg staat (geen scoliose), maar vooral kunnen ze zien of zijn botdichtheid nog goed is. Want de stevigheid van de botten wordt ook bepaald door de aanhechting van de spieren. En als je spieren wat minder straf zijn… Enfin, we mochten onmiddellijk binnen, omdat -zo denk ik- zo’n botmeting niet zo erg frequent gevraagd wordt.

Daardoor waren we ook een half uur eerder op de consultatie, wat door ons DreamTeam van Leuven dan weer aangegrepen werd om ons snel naar de cardio te sturen voor zijn hartopvolging (ook dàt is een spier, jawel) want anders moest dat later op de dag nog ergens gebeuren. Daar kwamen we ook weer erg snel aan de beurt, waarbij trouwens bleek dat zijn hart nog superperfect is. Geen garantie op de toekomst, maar wel aangenaam in het nu van vandaag.

Ok, de consultatie begon met een licht overbodige sessie door een diëtiste, niet omdat hij te mager is, maar omdat de gewichtstoename aan de Calcort te wijten is en we thuis reeds spontaan, uit ons eigen, goe bezig zijn op vlak van eten voor ons mannen. Tijdens de raadpleging en wat onderzoekjes door een assistent van dokter Goemans (wat hem de vraag ontlokte dat hij door dat lichtje in zijn ogen toch niet blind ging worden) werd onze Duchenner door de kinesiste dan ook nog meegenomen voor de gebruikelijke fysieke testen, en zo liep alles in elkaar over en geweldig vlot.

Bij de afwerking door dokter Goemans haarzelve bleek zijn botdichtheid goed te zijn (overal in het verwachte gebied, alhoewel een 80-jarige hiermee als osteoporotisch zou gediagnosticeerd worden) en kwamen we samen -weer- tot de vaststelling van STABILITEIT. Goed, ik vind zelf wel dat trappen opgaan minder vlot gaat, maar het is niet zo dat het niet meer gaat. En hij heeft op zijn looptest toch een persoonlijk record gehaald van 469 meter in 6 minuten. En, een kadootje gevraagd en met de brede glimlach gekregen.

Tot ziens, lief team in Leuven!

In 2011, I created 41 new posts, growing the total archive to 294 posts. 104 Pictures were uploaded; that’s about 2 pictures per week. The busiest day of the year was January 31st with 259 views. The most popular post that day was Brief aan mijn psycholoog (levensbeschouwing).

These are the top 5 posts that got the most views in 2011:

1. Joy Division (Closer… to finality?) – September 2009
2. The adoption of Agile: TALC vs. Hype Cycle – September 2009
3. Een schitterend gebrek aan realiteit – January 2009
4. Playmobil Funpark was inderdaad wel fun – June 2009
5. Of butterflies and cages – October 2009

Most visitors came from Belgium. Netherlands & The United States were not far behind.

Dear reader, thank you for reading my words. I hope they’ve proven worthwhile. I will be here for another while; hoping for the same from you. In the meanwhile, MY BEST WISHES for 2012.

I love to consider myself as 1 person, living 1 life. But we all know we have multiple personae, a split-personality feeling, a duality like the good vs. evil sort that Zarathustra introduced and that much later became the essence of christianity. Luckily my friend Nietzsche was able to demonstrate the futility of this world model in Jehnseits von Gut und Böse. Rtft. I like to deduce from it that we are all evil, by our biological nature. ‘Good’ then is just a form of lesser evil. But Richard Dawkins managed to show that we can overcome this selfishness of our biological genes, by somewhat less selfish cultural memes. That does help when having to deal with 2 sons being diagnosed with a genetic deficiency, meaning that they will not be able to reproduce, thereby turning us, parents, into genetic islands in the realms of time. Nietzsche saved my life. But Zach saved it even more.

I came to appreciate Nietzsche around 1996, at the age of 26 and still struggling with the rudeness and harshness of life and people, trying to outgrow the uncommon youth I had survived. My future wife and I were running a book store at the time and a customer growled when seeing yet another new edition of Also Sprach Zarathustra. Although quite taciturn I had a sort of conversation with him after which I read Beyond Good And Evil, The Gay Science and Ecce Homo, and I was completely blown away.

I am not half (50%) the man I would like to be. But 90% of what I am is thanks to the loving grace and patience of my -now real- wife, 9% thanks to Nietzsche and 1% is still the old, emotional, naïve me.

With love
Ullizee

Note: In 2000 Nietzsche’s complete oeuvre was re-published (in Dutch). Despite buying it all, since then I’ve only read The Birth of Greek Tragedy from his works, but I did read 5 or 6 biographical works.

Een schitterend album van een artieste die niet stilstaat, maar blijft gaan voor vernieuwing en diepgang. En, overbodig om te vermelden maar toch, een stem herkenbaar uit de duizenden. Mira verstaat de uiterst zeldzame kunst om een zacht dialect te gebruiken dat ontzettend past, niet geforceerd, ook niet storend. Een madam met een plan.
Van schoenen en planeten.

End June 1992 the man, no musician yet, fused his ideas of backroom guitar playing with the broken down sound of a little rhythm box he had just bought from another student. In a kamikazian tempo he crafted some songs. As the artist hHijirt! he presented the result on stage (Brasschaat) on 23 August. In December of that year hHijirt! presented a new set of songs at another local stage (Kalmthout).

In 2009 an Ionic Vision friend cleaned up the mess of recorded tunes, notes, facts and melodies of the July session. The December sessions unfortunately remained unrecorded. Lost forever.

With the plans of a glorious return as Shifting Cargo in mind, I now proudly present my long lost sounds combined on the never-to-appear album “Schijnbelediging” on MySpace (http://www.myspace.com/shifting_cargo). And don’t go claiming you know the songs. That would mean you were there, and I know exactly who was. Not too many, you see…

Parental Warning: album contains mainly Dutch lyrics.

This is my first, basic version of my MySpace page. I will add versions of the songs of “Schijnbelediging” that I re-recorded after my live appearance (you’re a hero if you hear the difference) and I am thinking about graphics to represent the songs, myself and Shifting Cargo. And I am working on some additional lo-fi work of course.