To review Chet Hendrickson’s retrospective paper on his book Extreme Programming Installed, I went back in time myself. Back to my first experience with Extreme Programming.
In September 2003 I was asked as project manager to urgently take on a project. Customer approval was late but the predicted delivery date remained (December).

A 15 min introduction convinced me of eXtreme Programming. Because so much was incorporated that was traditionally so easily forgotten or overlooked. We convinced management, and off we went (October). After 3 iterations (of 3 weeks) we delivered… in time and on budget!

Because I considered myself too illiterate (after all, we only did it) to present the project at Javapolis 2003, I started reading some books. The inevitable Extreme Programming Explained (‘Embrace Change‘), Planning Extreme Programming and… Extreme Programming Installed. It was remarkable to find that our ‘naive application’ was an extraordinary match with what I was reading. Presentation went very well.

In 2004 I started using Scrum as process and certified as a ScrumMaster. During follow-up projects for our satisfied customer we kept combining Scrum and XP. However, we had to operate within a context of realizing a (negotiable) scope in a given timeframe. So along the way (2004-2006) additional practices, tools and views were embedded, to finally become my My.Fragility* framework.

The framework holds following (partially XP based) Quality Loops:

Implementation of Engineering Standards. To be performed every day:

• A pair writes all code upon a Test First basis (including Selenium GUI tests)
• Checked in code is tested in a Continuous Integration system (multiple times a day) and can be refactored
• A ‘guide’ (additional, explicit role) functionally tests a stable, CI’ed version (multiple times a day) and feeds back results to the team
• A functional working version may be deployed for performance testing (running overnight)

* The name of the framework has its roots in the big relief I felt when morphing from project manager to ScrumMaster. The option to be fragile (agility through fragility), of not constantly having to intimidate people. Because, after all, it’s just a matter of talents and roles, not of… hierarchical slavery.

Chet Hendrickson is the co-author of the book Extreme Programming Installed (2001). In a paper of August 2009 he discusses the XP practices he feels that have changed over the last 10 years.

That triggered me to have a small retrospective myself.

I’ve read this book in November 2003 as research for my presentation at the BeJUG’s JavaPolis of December 2003. I presented a major project in which we (very successfully) applied eXtreme Programming (truly pioneering in Belgium at that time). I read the book after Kent Beck’s books in the same series, Extreme Programming Explained (Embrace Change, 1999) and Planning Extreme Programming (2000).

Looking back today, I still find that Extreme Programming Installed lacks structure, leaves an impression of randomness, misses a good ‘story’. I distinguish 3 main parts, without these parts being marked as such:

• Introducing XP with the 4 XP values (communication-feedback-simplicity-feedback), the roles (customer-manager-programmer) and highlighting the On-site Customer and User Stories
• In-depth description of the 12 XP practices (13 actually as Testing was split into Acceptance Testing and Test First)
• Bonus Tracks with some of the authors’ highly personal experiences and coding insights

Although the practices are core, they are only listed at the end and the coherence is mostly neglected. Although co-author Ron Jeffries drew a perfect roadmap with his alternative to Kent Beck’s representation:

My remarks on the changes that Chet identifies, are:

• Views on User Stories Size have indeed evolved. My Definition of Agile Planning mentions Mike Cohn’s influence. But in Planning Extreme Programming Kent Beck & Martin Fowler had already treated the essential topics (including sizing) surprisingly well.
• The Iteration Length (originally 3 weeks) has equally been given flexibility. The same goes for Scrum (30 days Sprints), that I started applying in 2004. I mostly stick to calendar month Sprints.
• I agree that the Metaphor guideline has not been well adopted, despite its potential. But did it ever stand a chance, as even Extreme Programming Installed treated it marginally?
• The topic of Dispersed Teams has really grown in importance. But no method (Agile or other) has ‘the’ solution. Alistair Cockburn has at least published remarkable thoughts on the communication aspects. I still refer to his Osmotic Communication.

And… I agree that the C3 pioneers have changed the world by the formal introduction of eXtreme Programming!

But… Chet nor Ron mention Kent Beck’s profound XP revision of 2004. I’ll come back on that in eXtreme Programming Revisited (part III).

Erfelijk of niet erfelijk, dat is het vraagteken. Omdat genetica verwarrend kan zijn. Duchenne is genetisch èn erfelijk. Down is genetisch, maar niet erfelijk (enfin, onze vorm toch niet). Zot zijn van lego is een twijfelgeval. Ik ben zelf nogal into Lego Batman. Is de fascinatie van onze oudste zoon voor Lego Clone Wars dan erfelijk of opvoeding (indoctrinatie)? Het doet alleszins geen zeer. Behalve soms in de portemonne. Moet kunnen voor een 8e verjaardag.

Alhoewel een jaar uit 12 maanden bestaat, maak je het niet noodzakelijk in 12 maanden. Mijn jaarkalender van Winnie-de-Poeh ging eerst van  januari tot juni, dan naar juli, augustus, september, oktober en november om tot en met december een volledig jaar te vormen:

Jaja, de kreten van bewondering moeten niet onderdrukt worden…

Ian, onze oudste zoon, kreeg voor zijn recente (8e) verjaardag mooie kado’s. Maar iets mooiers dan dit briefje kreeg hij voor mij niet:

Er waren zo nog enkele ontroerende kaartjes. In dat prachtige, beginnend schriftuur (2e leerjaar). Om sprakeloos van te worden.

Voilà, het jaar is volgemaakt. Op 7 jaar tijd ging ik maar van januari tot juni. Maar daarna in 1+1/2 jaar door juli, augustus, september, oktober en november tot in december… van mijn Poeh borduurwerk.

Enfin, daarmee is mijn geboortegeschenk voor Ian klaar. Net niet vòòr zijn ter-aardekoming, maar, ach, uiteindelijk is hij nog maar net 8.

Hypnotic pulses and stratospheric waves drive a mystic voice whispering about the inhaling Earth. The listener awakes to a beautiful thing to hear. Once awake he finds himself In This Light And On This Evening.

The opening tracks of the new Editors album gave me a feeling of being dragged along a psychosonic trip through 70’s Jarre synths, Radiohead-ish morphs and imagery of the Future (Sound) Of London, melted in a clearly recognizable Editors sound. Genuine rock, even while it lacks… guitars.

And the album keeps surprising as could be hoped from the 2 demo versions on the Papillon EP. Editors have not only set course into a new musical galaxy, Tom Smith has clearly entered a new era as vocalist. Luckily there is still his manic drive (as in his live act) but he’s explored more sides to his singing. Venomously layered irony, higher regions.

The Cuttings II bonus CD strikes even harder. Experimentalism. Gravely effective with its explosions of semi-symphonic nature, re-introduced guitar kick punches, layers of thunder. Enter NIN. Plastic(s). Dance. Entertain. Count. Money. The way you found your god. Silent debts.

Hand of Flood.

Antwerpen heeft gesproken! Duidelijk. Overtuigend.
Een opkomst van 35% is hoog. En 60% laat geen twijfel toe. Trouwens, met zo’n resultaat (20% van de bevolking) geraken partijen in regeringen. En peilingen doen niet ter zake. Zoals ze dat bij reguliere verkiezingen ook niet doen.

De schimmige interpretaties waren voorspelbaar. Men is dan weer wel, dan weer niet voor. In Brussel een ‘ja’, maar in Antwerpen een ‘nee’? Anderen klemmen zich vast aan ‘de wet’. Voorspellen een ramp als er niets gebeurt (heeft ù daar ooit 1 voorstander van gehoord?). En de betrokken bedrijven voelen zich per definitie boven alle twijfel verheven.

De volksraadpleging vroeg een standpunt voor of tegen het Bam-tracé (en niet met/zonder schimmige Bam-alternatieven). Punt. Met centraal de brug. Wel, het antwoord is dus duidelijk.

Tijd voor brede betrokkenheid. Mét de stad, mét planologen, mét stadsontwikkelaars, mét medici, mét internationale experts. En een strakke timing.

Dank u, stRaten_generaal en Ademloos. Burgers tegen megalomanie. Aan de anderen: welkom in de 21e eeuw.

Recently Scrum godfather Ken Schwaber resigned as chairman from the ScrumAlliance, which he co-founded.

I remember Ken from turning my ScrumMaster certification course in 2004 into a great experience. Not because of the certificate, but for comprehending Scrum. I’ve since then advised people to attend the certification course, but mainly to get in touch with other people and dive into the matter.

Ken launched Scrum.org as a move from ceremony and formal organization to process and community. From certification to assessment (for self-improvement). There’s an online Scrum Assessment, upon a Scrum Guide. Because… “Unlike certification, assessment makes no public claim of competence and cannot be misused to assert qualifications that may or may not exist“.

I scored 69 out of 80 (86%), which took 25 minutes (1h allowed). This feels okay but the most important aspect was that through the reflection on some missed points I could improve my insights.

“Although there’s value in certification, assessment is valued more.”

Toen voor onze zoon de diagnose van Duchenne werd meegedeeld, vond ik het surrealistisch dat hij iets heeft dat lijkt op spieren maar geen spieren zijn. De arts vond vooral mijn beeldspraak surrealistisch…

Maar toch. Bij mensen met de Duchenne spieraandoening ontbreekt het eiwit Dystrofine. Dat eiwit is cruciaal voor de structuur van de spieren, maar wordt niet aangemaakt door een fout in de genen.

In Nederland werkt ProSensa al geruime tijd aan de Exon Skipping therapie. Men tracht de fouten in de genetische codedelen (exonen) zo af te plakken (met RNA) dat de code terug gedeeltelijk leesbaar wordt. Hierdoor zou de aandoening afgezwakt worden, met meer stabiliteit en lichte aanmaak van dystrofine tot gevolg.

Het onderzoek evolueert voorzichtig positief. En vandaag werd bekend gemaakt dat GlaxoSmithKline substantieel zal investeren met het oog op exclusiviteit op het resultaat.

Let wel! De eerste resultaten dateren al van begin deze eeuw. Het huidige onderzoek richt zich op exonen 51 en 44 (en daar zit bij onze zoon niet de fout). Men zoekt nog naar manieren om het middel in het ganse lichaam verspreid te krijgen. En zo nog wat kanttekeningen.

‘Ongeneeslijk’ zal het ook blijven, maar dit beetje perspectief kan er al mee door! Er is altijd een toch.